Najprostszy (choć wcale nie łatwy) sposób to odnalezienie swojego wewnętrznego dziecka. To małe dziecko, którym wtedy byłeś, byłaś, często zaniedbywane emocjonalnie, nie otrzymujące uwagi i bezwarunkowej miłości, lekceważone, zawstydzone, bite… ono wtedy nie miało wyboru, nie miało wyjścia- musiało uznać, że to jak jest traktowane, to NORMA. Musiało uwierzyć, że skoro mama czy tata- osoby stworzone do miłości- nie spędzają z nim czasu, albo robią to niechętnie, to znaczy, że jest NIEWARTE. Za każdym razem, kiedy usłyszało „nie teraz”, „daj mi spokój”, uznało, że jest NIEWAŻNE. Za każdym razem, kiedy podniesiono na nie rękę, musiało uznać, że to z nim jest coś nie tak, że jest ZŁE.

Ale Ty teraz jesteś dorosły i masz wybór! I możesz do tego dziecka wrócić i dać mu to, czego wtedy mu zabrakło. Zobaczyć je, usłyszeć, przytulić…

Do tego dziecka trzeba wrócić. Kontakt z wewnętrznym dzieckiem zaczyna się często bardzo spokojnie, to po prostu cicha, akceptująca obecność, uważność. Bardzo często wewnętrzne dziecko jest tak nieufne i zalęknione, że potrzeba wielu takich „cichych” godzin, dni, żeby się do nas przekonało. (Ja spotykałam się z nim codziennie o podobnej porze przez prawie miesiąc, zanim w ogóle pozwoliło mi podejść). Nie możemy się spieszyć- to chodzi o nas i najważniejszą relację w naszym życiu, dlatego warto dać sobie czas i cierpliwość. Z czasem kontakt jest coraz bardziej intensywny, bezpośredni, pojawiają się konkretne sytuacje do przerobienia, emocje do przeżycia. Może się okazać, że lęk przed starymi emocjami jest tak duży, że natrafiamy na mur. I wtedy warto dać sobie wsparcie kogoś, kto sam przeszedł swój proces i może towarzyszyć nam w tej drodze.

Sama jestem zwolenniczką pisania listów i wizualizacji, często łączę te techniki w pracy z wewnętrznym dzieckiem. Najważniejsze, żeby otworzyć się na ten kontakt, nie bać się próbować. Z czasem każdy jest w stanie znaleźć najlepszy dla siebie sposób.