Dlaczego tak trudno jest spojrzeć na matkę obiektywnie?

Bo patrzenie na matkę taką, jaka jest w bezpośredni sposób skłania nas do zajrzenia w swoje rany, w swój ból. To nie tylko uznanie: „no tak, nie miała dla mnie czasu, kiedy jej potrzebowałem(am)”, ale zmierzenie się z tym bólem, spotkanie tego dziecka, którym kiedyś byłeś/byłaś: odrzuconego, samotnego, rozżalonego i danie mu prawa głosu, przeżycie z nim na nowo jego historii, w nowym już świetle. Uczucia tego dziecka, wtedy zamrożone i wygnane w najgłębsze obszary zapomnienia, ciągle w nas są i wpływają na nasze zachowania, nasze myślenie, na to w jaki sposób budujemy relacje i podejmujemy decyzje. Uznając te emocje, robiąc im miejsce i wyciągając je na światło dzienne, odbieramy im ich moc, a sobie dajemy szanse na dojrzałe i świadome życie.

Uzdrawianie relacji z matką (nie tylko z matką biologiczną, ale z archetypem „matki” w nas) to głęboko transformujący proces. To trudna podróż w głąb nas samych, w czasie której poznajemy swoje największe lęki, zranienia i patrząc im prosto w oczy odbieramy im wpływ na nasze życie. To podróż dla odważnych kobiet i mężczyzn, którzy chcą żyć swoim życiem, takim, jakiego pragną, a nie takim, na jakie zostali zaprogramowani przez swoje matki i historię swojej rodziny.

To proces, który pozwala Ci na nowo odkryć swoją MOC, który przywraca Cię na Twoje własne tory, przywraca Cię życiu i daje poczucie, że jesteś w DOMU.